De nieuwste Nederlandse uitvoering van West Side Story bewijst dat een dergelijke klassieker nog altijd relevant kan zijn. Gebaseerd op Shakespeares Romeo en Julia vertelt het stuk over verboden liefde in een wereld vol haat en rivaliteit. In deze productie spat de energie van het podium, dankzij een indrukwekkende combinatie van zang, dans en goed acteerwerk.
Het verhaal blijft universeel: twee rivaliserende bendes in New York – de Jets en de Sharks – botsen in een strijd om trots en territorium. Midden in dat conflict bloeit een verboden liefde tussen Tony en Maria op, een droom die vanaf het begin gedoemd is te mislukken. Die spanning vormt de kern van de voorstelling.
De choreografie van Klevis Elmazaj is een van de grootste pluspunten. De dansroutines zijn van begin tot eind explosief, urgent en geladen met emotie. In deze voorstelling vertelt dans bij uitstek het verhaal en die dans wordt geweldig uitgevoerd. Nergens wordt ingehouden en het is dan ook bijna een wonder dat de vocalen daarbij zo enorm goed overeind blijven.
Het grote 15-koppige orkest brengt Bernsteins muziek tot leven en klinkt als een klok. Het is een verademing om zo’n fijn groot orkest “in de bak” te horen. De Nederlandse vertaling van Koen van Dijk is precies, uiterst muzikaal en nauwelijks veranderd sinds de laatste Nederlandse uitvoering. Een bewijs hoe goed en tijdloos deze vertaling is. Toch geen eenvoudig werk, gezien de sterke teksten van Stephen Sondheim.
Vooral Silvana Rocha als Maria en Esmée Dekker als Anita vallen op onder de solisten. Rocha beschikt over een heldere sopraanstem en heeft een prachtige klassieke klank. Ook haar spel overtuigt gedurende het gehele stuk en ze maakt een mooie ontwikkeling door. Aan Dekker merk je dat zij al een schat aan ervaring meebrengt en weet met haar spel en zang dan ook telkens de juiste emoties te raken. Maar zonder uitzondering overtuigt juist de gehele cast van maar liefst 38 leden. Deze voornamelijk jonge groep speelt en zingt alsof hun leven er vanaf hangt.
Helaas is niet alles even geslaagd. De glitterjurk en glamourmicrofoon bij Ik voel me heerlijk passen niet bij de rest van het stuk. De scène waarin de spot wordt gedreven met Officer Krupke komt een beetje uit de lucht vallen. Ook de videoprojecties voegen weinig toe en hadden weggelaten kunnen worden. Maar over het algemeen overtuigd de regie; binnen de beperkingen die de rechthebbenden aan de Nederlandse makers oplegden.
Ondanks enkele minder goed uitgewerkte details is deze West Side Story een geslaagde productie. Een herinterpretatie die de klassieker van Bernstein en Sondheim overeind houdt en het publiek meesleept in een verhaal dat nog altijd even relevant is.
Door: Henk Renting
Foto's: Musicalweb
Scenefoto's: Danny Kaan
