Achttien jaar na de eerste productie ging Doe Maar! de Musical opnieuw in première in het AFAS Theater te Leusden. Bij binnenkomst werd het publiek ondergedompeld in het typische Doe Maar-palet van groen en roze, de nostalgie en euforie waren direct voelbaar. Nog voor het gordijn opging, was de sfeer losgebarsten. Met de eerste klanken van Doris Day barstte de voorstelling los — een opener die meteen de energie door de zaal joeg.
Hoewel de muziek van Doe Maar het kloppend hart vormt, draait het verhaal niet om de band zelf. De show vertelt het leven van Rits (Wolter Weulink), een jongeman die samen met zijn broertje Tommy (Jelmer de Groot) woont en hem probeert te beschermen terwijl hij zelf verdwaalt in een leven van drugs en losbandigheid. Zijn wereld komt op zijn kop te staan wanneer hij verliefd wordt op Janis (Isha Ferdinandus), die op haar beurt worstelt met haar moeder Flora (Brigitte Heitzer), een activistische vrouw die haar dochter wil vormen naar haar idealen.
Daaromheen zien we Alice (Maaike Franken), de beste vriendin van Janis, die probeert te ontsnappen aan het benauwde perfecte gezinsleven onder haar ouders (Han Oldigs en Ellen Pieters). De terugkeer van Rits’ vader (Daniel Boissevain) roept oude trauma’s op en dwingt hem tot zelfreflectie. Het verhaal raakt aan liefde, identiteit en vrijheid, maar houdt het luchtig en toegankelijk.
De cast brengt de personages tot leven met zichtbaar plezier en overtuiging.
Wolter Weulink maakt van Rits een gedreven, ruwe maar tegelijk kwetsbare jongeman, die zowel stoer als emotioneel eerlijk is. De verschillen tussen die kanten zijn goed voelbaar en knap gespeeld. De vriendschap tussen Isha Ferdinandus en Maaike Franken komt natuurlijk en geloofwaardig over, met daarbij sterke vocale momenten. Jelmer de Groot valt op door zijn onuitputtelijke energie en levendigheid, waarmee hij letterlijk en figuurlijk uit het decor springt.
Brigitte Heitzer geeft haar rol als Flora een komische én intense rand; haar aanwezigheid doet soms denken aan haar vertolking van Donna in Mamma Mia!, maar dan met een rebelse twist. Daniel Boissevain brengt als de vader een mooie emotionele gelaagdheid, met een kwetsbare finale die raakt. Leuk detail is dat hij in de vorige productie de jonge Rits speelde, waardoor het een interessante verschuiving is om hem nu in deze rol te zien.
Han Oldigs en Ellen Pieters laten met hun subtiele, stille spel zien hoe krachtig kleine momenten kunnen zijn. Juist wanneer de andere personages aan het woord zijn, is het boeiend om naar hun spel te kijken.
De choreografie is strak en doordacht, de band speelt met precisie en passie, en de muziek blijft het publiek meenemen in de ritmische, eigenzinnige Doe Maar-sound. Het feit dat de bandleden zelf actief deel uitmaken van de scènes versterkt het beeld. Het decor met twee draaiende schijven vol woonkamers en een bar zorgt voor een vloeiende overgang tussen scènes. De voeging van bewegende elementen, zoals een draaiende band waar steps overheen gaan, houdt de show visueel dynamisch. De jaren ’80-stijl met neonkleuren, protestborden en retro-kostuums roept meteen nostalgie op. De productie speelt daar bewust mee zonder karikaturaal te worden; het voelt eerder als een liefdevolle ode aan de tijd van idealisten en rebellen.
Doe Maar! de Musical is een vrolijke, energieke en nostalgische reis door de tijd. De voorstelling houdt het luchtig en vrolijk, zonder te pretenderen diepzinnigheid te brengen en dat is juist de kracht. De muziek betrekt iedereen in de zaal en de energie van de cast werkt aanstekelijk. Zelfs wie niet is opgegroeid met Doe Maar zal met een glimlach en een hoofd vol deuntjes naar buiten stappen. Een feest van herkenning en vrolijkheid en een waardige heropleving van een stuk Nederlandse muziekgeschiedenis.
Door: Martine Fransen-Nijland
Castfoto's: Musicalweb
Scenefoto's: Set Vexy
