Op zondagmiddag 28 juni ging Koninklijk Theater Carré in Amsterdam The Little Big Things in première. De musical maakt deel uit van Broadway in Carré, een reeks waarin Koninklijk Theater Carré exclusief originele Engelstalige topmusicals van Broadway en West End naar Nederland haalt. Eerder presenteerde Broadway in Carré onder meer The Last Ship, Hadestown, The Book of Mormon, Sunset Boulevard, The Curious Incident of the Dog in the Night-Time en Pippin.
Sommige verhalen lenen zich perfect voor het theater, niet omdat ze groots en spectaculair zijn, maar juist omdat ze iets heel menselijks raken. The Little Big Things is daar een mooi voorbeeld van.
Het waargebeurde verhaal van Henry Fraser, die op zeventienjarige leeftijd na een duikongeluk een dwarslaesie oploopt, klinkt op papier zwaar. Toch gaat deze musical niet alleen over wat hij verliest, maar vooral over wat er overblijft. Over opnieuw leren leven, over veerkracht, familie, vriendschap en de kracht van kleine momenten. Wat meteen opvalt, is de balans tussen licht en zwaar. Emotionele scènes worden afgewisseld met humor, zonder dat het geforceerd voelt. Daardoor wordt het nooit een deprimerende voorstelling, maar juist eentje die dicht bij het echte leven blijft. Het draait niet om medelijden, maar om herkenning. De kern blijft steeds: wat doe je als je leven ineens een andere richting krijgt, en hoe vind je daarin opnieuw betekenis?
Een van de meest bijzondere keuzes is de manier waarop Henry op het toneel wordt neergezet. Hij wordt gespeeld door Djavan van de Fliert en Ed Larkin, die tegelijkertijd op het toneel staan. Daardoor wordt zijn innerlijke wereld niet verteld, maar letterlijk zichtbaar gemaakt in het moment zelf. Het geeft woorden aan een innerlijke strijd die bijna onmogelijk uit te leggen is: wie was je, wie ben je geworden, en kun je vrede sluiten met iemand die je zelf nooit had willen zijn? Die zoektocht speelt zich niet in stilte af, maar wordt constant zichtbaar in het samenspel tussen de twee. Dat werkt verrassend goed. Van de Fliert brengt energie en jeugdigheid, terwijl Larkin juist een meer ingetogen kwetsbaarheid laat zien. Juist door dat contrast en de sterke chemie tussen de twee voelt het als één en hetzelfde personage.
Ook de ouders, gespeeld door Joy Wielkens en Liam Tobin (die vlak voor de première inviel voor Edwin Jonker vanwege een blessure), maken indruk. Wielkens laat de worsteling van de moeder goed voelen, terwijl Tobin de machteloosheid van de vader goed laat zien, maar hem ook neerzet als iemand die Henry blijft aansporen om vooruit te kijken en te zien wat er nog wél mogelijk is. Ook de broers maken ieder hun eigen ontwikkeling door, waarin duidelijk wordt hoe ze met het ongeluk en met elkaar omgaan en hoe dat verschilt van eerst. De oudere broers, gespeeld door Winny Herbert en Jurriaan Bruinier, worstelen met schuldgevoel, terwijl de jongste broer, Dom gespeeld door Francisco Schuster, vooral moet wennen aan de nieuwe situatie. Zijn ontwikkeling wordt het mooist zichtbaar in een klein moment, waarin hij weer de hand van zijn broer durft vast te pakken. Klein, maar veelzeggend.
Wat deze voorstelling extra bijzonder maakt, is de manier waarop er met diversiteit wordt omgegaan. Waar veel producties zich hierin vooral richten op gender en afkomst, wordt hier duidelijk breder gekeken. Op het toneel staan acteurs met én zonder lichamelijke beperking. Van rolstoelgebruikers tot iemand met een prothese en iemand met een groeistoornis. Dat maakt de voorstelling in die zin echt vooruitstrevend en onderscheidend. Het mooie is dat het uiteindelijk niet voelt als een statement. Na een paar minuten valt het al niet meer op, en dat is misschien juist het sterkst. Het maakt het verhaal niet anders, maar juist geloofwaardiger en passender bij wat de voorstelling wil vertellen: het gaat niet om wat iemand niet kan of hoe iemand eruitziet, maar om wat je wél kunt bijdragen.
Muzikaal zit de voorstelling sterk in elkaar. Er zijn een aantal nummers die echt blijven hangen. The World is Waiting For You is een krachtige en energieke finale van de eerste akte die de eerste helft met veel vaart afsluit en qua opbouw en gevoel doet denken aan de, meeslepende nummers uit Dear Evan Hansen.
Aan de andere kant van het spectrum zit One to Seventeen, prachtig gezongen door Wielkens, dat juist vertraagt en ruimte geeft aan kwetsbaarheid en terugblik. Work of Heart, het nummer van de Dr Graham gespeeld door Sarah Jane Wijdenbosch, is duidelijk een publieksfavoriet. Ze brengt het met veel overtuiging en soul, maar laat ook ruimte voor humor, wat het nummer licht en toegankelijk maakt. Ze maakt hier en daar slim gebruik van ad-libs en weet het nummer echt te laten leven op het toneel. Wat ook duidelijk te merken is aan het enthousiaste applaus uit de zaal.
Visueel is het vrij eenvoudig, maar daardoor juist sterk. De voorstelling speelt zich af op een 360-graden speelvloer, met het publiek rondom de speelvloer. Dat maakt het intiem en dynamisch tegelijk, en het vraagt veel van de cast die continu alle kanten van de zaal bespeelt. Het absolute visuele hoogtepunt zit in de finale, wanneer een gordijn van water vanuit de nok naar beneden valt. Dat beeld is niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook inhoudelijk sterk. Het water, dat eerder het keerpunt in Henry’s leven symboliseerde, krijgt hier een andere betekenis: van verlies naar acceptatie en hoop.
De eerste akte bevat wel iets meer sterke momenten en meer vaart, terwijl de tweede akte hier en daar wat inzakt. Toch weet ook het tweede deel uiteindelijk weer te raken met een aantal oprechte en prachtig uitgewerkte scènes.
Als je de zaal verlaat, blijft vooral één gedachte hangen. We richten ons vaak op wat niet meer kan, en vergeten wat er nog wel is. The Little Big Things laat zien dat een leven niet ophoudt wanneer het verandert. Soms begint het juist opnieuw. Of, zoals de voorstelling subtiel laat voelen: misschien verandert het plan, maar dat betekent nog niet dat het verhaal voorbij is.
Het verhaal van The Little Big Things is nog tot en met 16 augustus 2026 te zien.
Door: Alisia Velings
Castfoto's: Musicalweb
Scenefoto's: Danny Kaan en Karlijn de Kok
