Harry Potter and the Cursed Child groeide sinds de wereldpremière in 2016 uit tot een van de grootste theaterfenomenen van de afgelopen jaren. Het toneelstuk, gebaseerd op een nieuw verhaal van J.K. Rowling, Jack Thorne en John Tiffany, ging oorspronkelijk in twee delen in première op het Londense West End en werd al snel een internationale hit met producties in onder meer Londen, New York, Hamburg en Tokio. Inmiddels wordt de voorstelling op veel plekken gespeeld in een ingekorte versie van het oorspronkelijke tweedelige stuk, waarin het verhaal compacter maar nog altijd spectaculair wordt verteld.
Het verhaal speelt zich negentien jaar na de gebeurtenissen uit Harry Potter and the Deathly Hallows af. Harry werkt inmiddels bij het Ministerie van Toverkunst en probeert zijn rol als vader te combineren met de erfenis van zijn verleden. Wanneer zijn zoon Albus bevriend raakt met Scorpius Malfidus, de zoon van Draco Malfidus, ontvouwt zich een avontuur dat het verleden opnieuw op scherp zet.
Met de Nederlandse première in het Circustheater in Scheveningen komt dit internationale succes nu ook naar het Nederlandse toneel.
De voorstelling weet bovendien een eigen verhaal te vertellen dat verrassend herkenbaar is. Uiteindelijk draait Harry Potter en het Vervloekte Kind niet alleen om magie of tijdreizen, maar vooral om iets heel menselijks: de onzekerheid van het opvoeden van een kind. Een taak die al ingewikkeld genoeg is. Maar misschien is er nog iets moeilijkers: opgroeien. Iets wat volwassenen soms vergeten.
Het verhaal gaat over keuzes maken, over zoeken naar wie je bent en met wie je je leven wilt delen. Over fouten maken en de moed hebben om daarvoor verantwoordelijkheid te nemen. Daarmee raakt het stuk thema’s die ver buiten de wereld van Hogwarts herkenbaar zijn.
Die thematiek komt vooral tot uiting in de relatie tussen Albus Potter en Scorpius Malfidus. Ondanks dat hun vriendschap meerdere keren in twijfel wordt getrokken en anderen hen vertellen dat ze niet bij elkaar passen, blijven de twee hun hart volgen. Juist daardoor ontstaat er een bijzondere en oprechte band tussen hen. Hun vriendschap vormt het hart van de voorstelling en groeit uit tot een verhaal over loyaliteit, vertrouwen en een bijna eindeloze vorm van liefde binnen vriendschap. Dat werkt vooral dankzij de sterke chemie tussen Ward van Klinken en Jary Sluijter. Zelden voelt een vriendschap op het toneel zo oprecht en vanzelfsprekend.
De grootste verrassing van de avond is daarbij zonder twijfel Jary Sluijter als Scorpius Malfidus. Zijn performance is, om het in zijn eigen woorden te zeggen, ronduit “mieters”. Met een feilloos gevoel voor timing zet hij een personage neer dat zowel ontwapenend grappig als overtuigend kwetsbaar is. Zijn humor staat met stipt op nummer één, maar daaronder speelt hij ook een jongen die rouwt om het verlies van zijn moeder en moet leven met de verhalen die over hem rondgaan. In de tovenaarswereld wordt zelfs gefluisterd dat hij de zoon van Voldemort zou zijn. Juist daardoor voel je hoe sterk zijn behoefte is om te laten zien wie hij werkelijk is. Het is een jongen die vol zit met liefde, een spreuk die Voldemort nooit zou kunnen begrijpen.
Naast hem staat Ward van Klinken als Albus Potter. Hij speelt een jongen die duidelijk worstelt met de vraag wie hij zelf wil zijn, zonder simpelweg in de voetsporen van zijn beroemde vader te treden. Op papier lijkt het misschien geweldig: de zoon zijn van Harry Potter, de jongen die bleef leven. Maar voor Albus voelt die erfenis vooral als een last. Ward weet die innerlijke strijd overtuigend neer te zetten. Zijn Albus zoekt niet naar roem of heldendom, maar naar iets veel persoonlijkers: gezien worden om wie hij is.
Tegenover die zoektocht staat Valentijn van Hall als Harry Potter. Zijn Harry probeert een goede vader te zijn voor zijn zoon, maar lijkt voortdurend te balanceren tussen twee rollen: de grote Harry Potter die de tovenaarswereld heeft gered, en de vader die er simpelweg voor zijn kind wil zijn. Maar hoe doe je dat als je zelf nooit een vangnet hebt gehad, een vader bij wie je kunt afkijken hoe het moet? Harry is zijn hele leven gewend geweest alles te geven voor anderen en voor de wereld om hem heen. Vader zijn vraagt echter om een andere vorm van liefde: een liefde die niet voor iedereen is, maar alleen voor je eigen kind. Juist in die worsteling krijgt het personage van Harry een kwetsbare en menselijke kant.
Ook de bekende personages uit de oorspronkelijke Harry Potter-verhalen keren overtuigend terug op het toneel. Hayo de Kruijf brengt Ron Wemel met een dosis humor en luchtigheid, terwijl Carolina Dijkhuizen als Hermelien Griffel de kracht en intelligentie van het personage overtuigend neerzet.
Een korte maar opvallende verschijning is er voor Sem Gerritsma als Jammerende Jenny. Hoewel het een kleine rol is, weet zij een moment te creëren dat het publiek nog lang na de voorstelling bijblijft.
Wat Harry Potter en het Vervloekte Kind daarnaast onderscheidt van andere theaterproducties, is de manier waarop magie op het toneel tot leven wordt gebracht. Illusies, razendsnelle decorwisselingen en special effects worden gecombineerd tot een visueel spektakel dat soms eerder aan film dan aan klassiek toneel doet denken. Een indrukwekkend voorbeeld daarvan is de vechtscène tussen Draco Malfidus en Harry Potter. Beiden worstelen met het begrijpen van hun zonen en proberen te doen wat volgens hen het beste is. Op een bepaald moment mondt dat uit in een fysieke confrontatie waarin de magie op spectaculaire wijze tot leven komt. Het lijkt alsof er gespeeld wordt met de wetten van de zwaartekracht. Daarnaast zitten er in de voorstelling talloze magische momenten waarbij je je nog lang na afloop afvraagt: hoe hebben ze dat in hemelsnaam gedaan?
Hoewel de voorstelling nadrukkelijk geen musical is, hoeven musicalliefhebbers daar niet voor terug te deinzen. De muziek speelt namelijk een belangrijke rol in het versterken van de sfeer en het ritme van de scènes. Een goed voorbeeld daarvan is de opkomst van de dementors. De spanning hangt letterlijk in de lucht en de muziek bouwt langzaam op naar een moment dat uitmondt in een bombastische finale van de eerste akte.
De choreografie zit bovendien tot in detail goed in elkaar en het ensemble is zichtbaar sterk op elkaar ingespeeld. In groepsscènes beweegt het ensemble bijna filmisch over het toneel, waardoor de wereld van Hogwarts en het Ministerie van Toverkunst overtuigend tot leven komt.
Voor fans van de Harry Potter-reeks voelt de voorstelling bovendien als een feest van herkenning. Door het hele stuk heen zitten kleine verwijzingen en details verstopt die direct teruggrijpen op de boeken en films. Tegelijkertijd blijft het verhaal ook toegankelijk voor bezoekers die minder bekend zijn met het Harry Potter-universum. De combinatie van sterke acteerprestaties, indrukwekkende effecten en een herkenbaar verhaal zorgt ervoor dat je je gedurende de hele avond even in een andere wereld waant.
In de productie spelen onder anderen Valentijn van Hall (Harry Potter), Hayo de Kruijf (Ron Wemel), Carolina Dijkhuizen (Hermelien Griffel), Ward van Klinken (Albus Potter), Jary Sluijter (Scorpius Malfidus), Ewout Heijbroek (Draco) en Anne-Marie Jung (Professor Anderling / Dorothea Omber).
Scenefoto's: Manuel Harlan
Door: Alisia Velings
