Verhaal
Langs het Almelo–Nordhornkanaal ligt een geschiedenis die je niet ziet, maar die er wél is. Onder het water, in het zand, in de oevers. Daar werken ruim een eeuw geleden tweehonderd mannen – de polderjongens – aan een toekomst die groter is dan zijzelf. Ze komen uit Drenthe, Friesland en Overijssel. Arbeiders. Trekkers. Nieuwkomers. Ze graven 37 kilometer kanaal, met schop en kruiwagen, door zand en klei. Voor een dubbeltje per kuub. Zes dagen per week.
Almelo droomt van vooruitgang. Van handel. Van verbinding met Duitsland. Het kanaal moet de stad laten groeien. En de polderjongens maken die droom mogelijk: met hun handen, hun ruggen, hun uithoudingsvermogen. Ze slapen langs het tracé, drinken om de scherpe randjes van het bestaan af te slijpen, en houden elkaar overeind. Er wordt gezongen. Gevloekt. En gezwegen.
Wanneer het kanaal eindelijk voltooid is, blijkt de wereld alweer te veranderen. Wat betekent het om alles te geven aan een ideaal dat wordt ingehaald? En wat blijft er over als de droom verschuift?
De Polderjongens is een locatietheatervoorstelling over arbeid en ambitie, over vasthouden en loslaten, over hoop, verlies en veerkracht. Over mensen die hun lichaam inzetten voor vooruitgang en ontdekken dat niets voorgoed is.
De voorstelling speelt aan het kanaal zelf, aan de Stationsstraat 11 in Almelo. Terwijl het water voor je ligt, ontvouwt zich het verhaal van de mannen die het graven.
