Shall we go for it, girlfriends?! Afgelopen zondag ging Titanique de musical in première in het Chassé Theater in Breda. De musical is een persiflage op de film Titanic, waarin Céline Dion, gespeeld door Renée van Wegberg, het verhaal van Jack en Rose vertelt zoals het volgens haar in werkelijkheid is gegaan. Ze kan het weten, want naar eigen zeggen was ze er in 1912 zelf bij. Jack en Rose (Calvin Kromheer en Dana van der Geer) zijn belangrijk in het stuk, maar Céline is uiteraard nog net iets belangrijker (vindt ze zelf dan).
Twee aktes lang is Titanique hysterisch, over the top en vooral hilarisch. De grappen zijn scherp, flauw en regelmatig ordinair. Ook de Nederlandse actualiteit wordt volop gebruikt. Eigenlijk lijkt niets te gek of absurd in deze show. Zo verschijnt Tina Turner als de Iceberg Bitch (gespeeld door Naidjim Severina), die verantwoordelijk is voor het zinken van het schip, en laat ze de opvarenden vervolgens in een lipsyncbattle strijden om een plek in een reddingsloep (spoiler alert: Jack redt het niet). Ook een aubergine krijgt een functie die weinig aan de verbeelding overlaat…
Vertaler Jeremy Baker verdient een compliment voor de Nederlandse vertaling en de ruimte daarin voor Nederlandse verwijzingen en actualiteiten. Er is ook veel ruimte voor improvisatie in de voorstelling, waardoor dergelijke momenten per voorstelling verschillen. Niet iedere grap landt. Zo krijgt een verwijzing naar de Toeslagenaffaire tijdens de première nauwelijks de lachers mee.
Renée van Wegberg zet Céline neer met een flink aangezet Frans accent. Dit houdt ze moeiteloos de gehele voorstelling vol. Ook zangtechnisch ligt het repertoire van de zangeres haar ontzettend goed. Afgelopen seizoen stond Van Wegberg nog in Leading Ladies Live en ook in deze voorstelling bewijst ze een leading lady te zijn. Van Wegberg speelt een Céline die zich maar al te graag bemoeit met wat Jack en Rose aan het doen zijn, en dat resulteert in hilarische momenten. Zo probeert ze de beroemde tekenscène uit de film, waarin Jack Rose portretteert, naar zichzelf toe te trekken, maar wordt ze daarin vakkundig door Rose op haar plek gezet. Ook applaus dat eigenlijk voor een ander bedoeld is, weet ze diverse keren naar zichzelf toe te trekken. Thank you so much.
Dana van der Geer is als Rose een van de uitblinkers. Ze speelt groot wanneer het kan en klein wanneer het moet. Haar mimiek is keer op keer raak. Het plezier spat van het toneel af en ze geniet zichtbaar van haar rol. Ook vocaal doet zij niet onder voor Céline Dion. Met Calvin Kromheer heeft ze een sterke klik. Zijn Jack is heerlijk overdreven, voornamelijk in zijn bewegingen, soms dramatisch en gewoon wat dom, wat goed werkt.
Robbert van den Bergh is als Ruth, de dominante moeder van Rose, verantwoordelijk voor misschien wel de grappigste momenten van de musical. Tijdens zijn meltdown in de eerste akte gaat de vierde wand eraan en krijgt Van den Bergh alle ruimte om te improviseren. Hij slaat keer op keer raak en blijft de hele tirade scherp. Er vloeien tranen in de zaal, maar bij deze Titanic niet van verdriet. Van den Bergh is snel, scherp en genadeloos. Eerst moet Rose het ontgelden, maar ook Van der Geer als actrice zelf kan hier niet aan ontsnappen. Gedurende de voorstelling schakelt Van den Bergh makkelijk van lief naar gemeen en van wanhopig naar boos.
De voorstelling bestaat uit een groot aantal hits van Céline Dion, waarbij uiteraard de classics My Heart Will Go On, All By Myself en Tell Him niet ontbreken. De nummers worden door de gehele cast, waaronder de drie backing vocals (Kim Reizevoort, Thijs Kokke en Liesanne van Dongen), op de ijsbergtop van hun kunnen uitgevoerd.
En laten we dan ook nog even met de deur in de kajuit vallen. Want de beroemde deurscène kan natuurlijk niet ontbreken. Jack belandt alsnog in het ijskoude water, in een scène die erg creatief is bedacht. Calvin Kromheer speelt de bevroren Jack erg komisch terwijl hij tegen de kou vecht om bij Rose te blijven. Als Jack uiteindelijk toch verdrinkt, krijgt Rose ook nog een flinke trap na van Tina Turner als de Iceberg Bitch. Want let’s be honest: er was toch echt wel genoeg ruimte voor twee op die deur.
De kostuums zien er goed uit, al heeft Robbert van den Bergh daar een andere mening over (met dank aan Arno Bremer). En het decor? Gerecycled uit Soldaat van Oranje?!
De gehele voorstelling zit van het begin tot het einde vol humor. De voorstelling is goed in balans, zodat je af en toe even op adem kunt komen, maar bereid je vooral voor op kramp in je kaken en pijn in je buik van het lachen. De voorstelling is tot en met 18 april 2027 in verschillende theaters te zien.
Castfoto's: Musicalweb
Scenefoto's: Danny Kaan
