Recensie: Dial M for Murder (4 sterren)

Afgelopen weekend ging het nieuwe moordmysterie van REP-entertainment Dial M for Murder in première. Een klassieker uit het thrillergenre, bekend van Alfred Hitchcocks verfilming van het toneelstuk van Frederick Knott. In het Zaantheater beleefde deze nieuwe Nederlandse toneelversie zijn première—en vanaf de eerste scènes blijkt dat producent Rick Engelkes een prachtige voorstelling op de planken heeft gezet, met een erg sterke cast.

Wanneer we de zaal binnenlopen, heb je als bezoeker gelijk het gevoel dat je de woonkamer van familie Wendice binnenloopt. Geen gesloten gordijnen, maar gelijk het decor dat zichtbaar is. We zien een bank, bureau, dressoir met drank en deuren die leiden naar de slaapkamer, voordeur en tuin. Aan de muur hangt een groot schilderij van Hitchcock die als het ware meekijkt in het verhaal. Als de lampen in de zaal zijn gedoofd worden alle accenten één voor één belicht onder zenuwslopende muziek wat later in het stuk ook vaker wordt gebruikt om de spanning op te voeren. Tijdens deze intro valt de ronddraaiende klok ook erg op, die later in het verhaal een belangrijk onderdeel vormt om de precieze tijden van gebeurtenissen aan te geven.

We krijgen een kijkje in het leven van Margot en Tony, gespeeld door Caroline de Bruijn en Erik de Vogel. Hun leventje oogt aanvankelijk bijna té perfect. Ze lijken genoeg geld te hebben, en de liefde voor elkaar is zichtbaar aanwezig. Dat beeld brokkelt echter snel af, wanneer blijkt dat Margot een affaire had met misdaadschrijver Max Halliday, gespeeld door Justus van Dillen. Ze probeert dit al lange tijd geheim te houden voor Tony, maar is bang dat al haar sporen niet helemaal zijn uitgewist.

Ook komt Max ineens weer in beeld, al houdt Margot de boot af. Tony weet meer dan Margot denkt en beraamt een gruwelijk plan. Na het chanteren van Lesgate (Harpert Michielsen) smeden ze een zorgvuldig doordacht scenario om Margot te vermoorden. Alles lijkt volgens plan te gaan, maar in een schermutseling worden de kaarten flink geschud.

De Bruijn en De Vogel— die al bijna 30 jaar samen zijn en daarnaast Janine en Ludo spelen in Goede Tijden, Slechte Tijden—staan in dit theaterstuk voor het eerst samen op het toneel. Hun onderlinge dynamiek is sterk voelbaar: De Vogel speelt Tony met een charmante kilte die zowel fascineert als afstoot, terwijl De Bruijn Margot vertolkt met een openhartige intensiteit die soms snijdend binnenkomt. Haar paniek, haar wanhoop, haar onbegrip—het is niet overdreven, maar menselijk en herkenbaar.

Naast de hoofdrolspelers vertolkt Roos van Erkel de rol van inspecteur Hubbard. Haar spel is scherp, feitelijk en soms bijna intimiderend doelgericht. Van Erkel speelt haar rol met een licht ironische flair en precies de juiste timing, waardoor elke scène waarin ze verschijnt extra lading krijgt. Zij is het morele kompas van het verhaal, maar ook de katalysator die de puzzelstukjes in beweging zet.

Ook is het aandeel van Justus van Dullen erg sterk. Het onbegrip en zijn doortastendheid worden sterk gespeeld en je leeft als kijker met hem mee. Samen weten zij het publiek tot aan de laatste scène op het puntje van de stoel te laten zitten: komt de waarheid naar boven? De kracht van deze voorstelling, waar naast spanning ook humor in zit, zit in het samenspel: de acteurs weten het publiek vanaf het eerste moment mee te slepen in een verhaal dat bol staat van de intriges. De twists zijn slim uitgevoerd en de onderlinge spanningen voelen tastbaar.

Mede door deze sterke cast, is Dial M for Murder een heerlijk ouderwets spannende thriller die precies doet wat het moet doen.