Op zondag 1 november ging in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam 101 Dalmatiërs de musical feestelijk in première. Het bekende verhaal uit de roman van Dodie Smith krijgt, gebaseerd op de theaterbewerking van Zinnie Harris, een Nederlandse musicalversie, compleet met indrukwekkend poppenspel, aanstekelijke liedjes en natuurlijk de iconische Cruella de Vil. De rol van Cruella wordt afwisselend gespeeld door Kim-Lian van der Meij, Anouk Maas en Cystine Carreon. In Vlaanderen neemt Tinne Oltmans de rol voor haar rekening. Tijdens de première was het de beurt aan Kim-Lian van der Meij om in de huid van de beruchte bontliefhebber te kruipen.

101 Dalmatiërs de musical heeft vanaf de eerste minuut een hoog aaibaarheidsgehalte. De honden zijn poppen, maar worden zo knap bespeeld dat je al snel vergeet dat er iemand achter zit. Ze komen op een prachtige manier tot leven en weten vanaf het eerste moment alle aandacht naar zich toe te trekken.
Shanna Slaap en Samir Hassan vormen als Daniëlle en Tom een sterk duo. Ze geven het verhaal een warm en geloofwaardig fundament. De liefde voor de hondjes is voelbaar in de zaal. En wanneer de zoektocht begint, betrap je jezelf erop dat je denkt: wat zullen ze bezorgd zijn!

De twee broers Jasper en Casper, gespeeld door Jip Bartels en Pepijn van den Berg, weten met hun nummer Kennel Kenner een heerlijk catchy moment te pakken. Het spel is bovendien zo sterk en synchroon dat je bijna zou vergeten dat de twee heren in werkelijkheid helemaal geen broers zijn.
De grote ster van de voorstelling is Kim-Lian van der Meij als Cruella. Cruella is een uitgesproken veeleisende rol die vraagt om een flinke dosis présence en overdrijving. En dat is precies wat Kim-Lian brengt. Bij Cruella is alles groot: iedere emotie, iedere beweging en ieder muzikaal moment. Soms is één blik of een paar wijd opengesperde ogen al genoeg om je in de zaal de stuipen op het lijf te jagen. Ze maakt van Cruella een heerlijk angstaanjagende verschijning waar je tegelijkertijd niet genoeg van kunt krijgen.

Ook Niek van der Deijl weet als Tabby de kat de harten van het publiek te veroveren. Voor zover bij ons bekend, is hij de eerste man die deze rol op zich neemt. Tot nu toe werd Tabby altijd door een vrouw gespeeld. Zodra hij opkomt, ontpopt Tabby zich tot een echte purrrrbliekslieveling.

Deze voorstelling heeft dus veel meer in huis dan alleen schattige hondjes. Juist de slimme theatrale vondsten maken het een plezier om naar te kijken. Het decor is verrassend vernuftig en ziet er helemaal niet uit alsof het bedoeld is om daadwerkelijk mee rond te reizen. De scène met de auto is een heerlijke vondst. Het spel van Kim-Lian, Jip en Pepijn brengt de autorit helemaal tot leven. Wat volgt is een echte cartoonscène, vol overdrijving, beweging en slapstick, die naadloos aansluit bij de capriolen van Cruella en haar sidekicks in de film. Een scène die de zaal gegarandeerd aan het lachen krijgt.

En dan is er nog de uitdaging om 101 puppy's op het toneel te krijgen. Hoe los je dat op? Ook daarvoor heeft de voorstelling een verrassend eenvoudige en inventieve oplossing bedacht.
Ook muzikaal valt er genoeg te genieten. Neem bijvoorbeeld het nummer Waar je bot diep begraven ligt, gebracht door Pongo. Of eigenlijk door Joey Schalker, want je vergeet bijna dat er een acteur achter de pop zit. En dan is er Duizend likjes, gezongen door Bente van den Brand als Perdi. Dat nummer raakt je recht in het hart. Moeder of niet, hondenliefhebber of niet...



De voorstelling heeft een adviesleeftijd van 8+ en weet precies de juiste balans te vinden. Het verhaal is op momenten spannend, maar nooit té spannend. Het is die heerlijke mix van 'O jee, komt dit wel goed?' en luchtigheid die ervoor zorgt dat je als publiek helemaal wordt meegenomen. Kinderen zitten op het puntje van hun stoel, terwijl volwassenen ondertussen genieten van de grappen en knipogen die in de voorstelling verstopt zitten.
Want vergis je niet: hoewel de voorstelling vol zit met schattige puppy's en geschikt is voor het hele gezin, valt er voor volwassenen minstens zoveel te genieten.
En als je na afloop niet de neiging hebt om linea recta naar het asiel te gaan om een hondje te adopteren, dan weten wij het ook niet meer. Want na 101 Dalmatiërs weet je het zeker: een hond verdient alle liefde van de wereld.
Door: Jolanda Grutter
Castfoto's: Musicalweb
Scenefoto's: Danny Kaan




